Diana Skrapari
Taglumo venis post nokta mallumo kaj nokta mallumo venis post taglumo. Lumo donis vojon al mallumo kaj mallumo al lumo. La sama rito okazis ankaŭ en la homo. La lumo brilis sur iliaj animoj kaj kelkfoje ĝi kaŝiĝis. La ĉielo estis kovrita de nuboj kaj gutoj de pluvo falis sur la vangojn, kiam mallumo trovis rifuĝon en iliaj koroj.Lumo kaj mallumo deklaris militon unu al la alia.Multaj homoj venis por forigi la mallumon, kiu regis en la koroj de homoj. Sed la milito daŭris ĝis la alveno de Tiu, kiu beligis animojn per siaj dolĉaj vortoj, kiuj vekis esperon. Sed unu tagon, la mallumo amasiĝis en la koroj de homoj kaj blindigis ilin. Mallumo decidis: "Estas mi, kiu devas ekzisti nur en la koro de homoj! " Mallumo pensis, ke se ĝi mortigos la esperon de lumo, ĝi povus gajni. Kaj ŝi finis krucumi lin.Ŝi, antaŭ ol redoni sian animon al la Kreinto de la Universo, diris: "Patro, pardonu ilin, ĉar ili ne scias, kion ili faras!"
Read this work at the World Public Library (library card needed).