Domenico Tempio, detto Micio, catanese Lu cazzu grossu Non negu ca li fimmini amanu cazzu grossu e longu e latu e turgidu e duru comu un ossu. Ma chissa tua è culovria è sigghiu di tilaru è cosa di spittaculu, Tirsi, nun cc'è riparu. La testa de ssa pifera, sula, senza lu restu, nun sulamenti sazia, ma ancora fa indigestu. Voi di ssu cazzu barbaru ca sia nna cosa magna prova chiù indubitabili? Nna donna si nni lagna! Quannu trasiu ntra l'uteri ssa furma d'allargari, mi fici, ahimè, contorciri, mi vinni di cacari. M'arriminau li visceri, ntisi squarciati a brani l'ovara, la clitoridi, li tubi falloppiani. Ccu ssa gran torcia in gremiu mi parsi ch'era prena; li dogghi già mi vinniru e mi mancau la lena. Mi ricercau ogni latebra, mi fici certa ghiotta ch'iu già esalava l'anima, muria sutta la botta. Ad ogni corpu validu chi dava all'intestini ssa catapulta orribili, s'aprevanu li rini. Si sburdi ogni veiculu, l'uretra si sbisazza, sgurgari 'ulia a profluviu, nè potti, la pisciazza. Ma, Tirsi, a chi po' serviri ssu gran minchiuni to? È certu ca pri futtiri giuvari non ti po'. O di carrozza mettilu, ch'è giustu, pri timuni, o, megghiu fa, appuntiddalu pri stanga di purtuni. Alletta, è veru, un'anima nna minchia di li vaschi, ma no nna spranga elettrica ca nesci di li naschi. Sia grossu, sia majusculu un cazzu a tutti piaci, ognuna lu desidera, fa sputazzedda e taci. Ognuna si nni giubila d'un cazzu chi non stanca, ma poi detesta e odia un cugnu chi sbalanca. Nè giusta cosa parimi fari a nna pasturedda nna leva matematica ccu ssa gran manuedda. Ch'è grossu, chè spropositu, ch'è longu, matri mia! Pri misurarlu a pollici la manu stanchirìa. Ch'è duru, ch'è insoffribili! E quannu, oddiu, si carca, si fa ostinatu ed empiu, pari un eresiarca. Nna vecchia ottagenaria chi ntra nn'oscura cava havi un sticchiazzu fracitu di pestilenti bava, chi giaci ntra l'inerzia allaccaratu e spanu, e l'anni e li disgrazii u prolungaru all'anu, s'in chista va ad immergirla fissura orrenda e lasca, dirria, doppu li spasimi: Gesuzzu, focu e frasca! Pri lu conatu insolitu già m'allascai di sutta, nè foru sulu pidita, iu m'allurdavi tutta. D'una minchiazza simili scanzari Diu ni pozza, minchia ca fa stravidiri, e tocca ccu la vozza. Chi mai non cci putissiru ncappari cristiani, anzi chiuttostu vidirla in vucca di li cani. Pri mia, Tirsi, ristarimi celibi mi delibru, simmai ogni prepuziu sarria di ssu calibru; sarria, pri non suffrirmi in senu ssa baruffa, cuntenta di ristarimi lu sticchiu ccu la muffa. Va, e quannu tu voi futtiri abbuscati nna donna ca sia capaci a ghiuttirsi in gremmu ssa colonna. E siddu un sticchiu simili po' darsi ntra lu munnu, allura putrà dirisi ca nna caverna è un cunnu. Ccu mia ssa canna d'organu chiù non farà sunata; lu celu mi nni liberi, nni restu azzaccagnata! Cadivi ntra la trappula sta vota, accussì fu; è russu st'occhiu? Allargati, tu non mi ncocci chiù!