Krzysztof Kamil Baczyński

***	




To odwaga - życie wzdycha tak ciężko 
 
w pokoju opustoszałym z myśli
 
który każdy dzień czyściej

wygładza dla nich ze zmarszczek. 

Jest pusto puściej dnia chodzącego bez Ciebie 

ulica obojętna kurzem jak co dzień. 
 
I każdy dzień chodzi aleją przerażeń 
 
i każdy jest jak obcość wybuchająca w codzienność.
 
Jak przechodzień 
 
mija przyjaźń która odwisła od zdarzeń.

W pociągach pustych od smutku 

wypatruje: 
nie dźwięczysz nadchodząca jak radość. 
 
Odległej - noce których nie wiem. 

Czekam: 
parostatki zielonych dni rzekami wracają 

o pokładach wyblakłych jak otchlań 

bez Ciebie 

I każdy pokój który już głuchnie jak kroki 

jest pełen slów moich nie powiedzianych

rozstrzelanych przez wystrzały okien 

i pełen myśli moich nie wybuchłych. 

Za oknem

świece wypalonych drzew chłodną 

deszcze zimowe wybuchają łzami 

i słyszę 
muchy roznoszą brzęczenie jak moją samotność...