Artur Oppman 



Kruk i lis 



.o0o.



Kruk z kawałem sera w dziobie 
Na gałęzi usiadł sobie; 
A pod drzewem lis przechera 
Chciwie na gałąź spoziera.

Aż się ozwie: "Boże miły, 
Na pochwałę brak mi siły, 
Jak czarowny wdzięk waszeci, 
Jak się każde piórko świeci! 

Gdyby tak usłyszeć jeszcze 
Waszmościne pienia wieszcze!... 
Śliczna musi być muzyka, 
stokroć lepsza niż słowika. 

Kruk pochwałą napuszony 
Nuż wyciągać górne tony... 
Ser bęc z dzioba padł wśród drogi. 
A lis porwał go i - w nogi.