Wilhelm i Jakub Grimm

Pierwsza bajka o krasnoludkach 



.o0o.



Pewien szewc był tak bardzo biedny, że któregoś dnia nie zostało mu nic 
prócz skóry na jedną jedyną parę butów. Wieczorem przykroił buty, a 
nazajutrz chciał się zabrać do roboty. A że miał czyste sumienie, położył 
się spokojnie do łóżka, polecił się opiece boskiej i zasnął.
Rano, gdy chciał siąść do pracy, ujrzał na stole buty już gotowe. Zdziwił 
się bardzo i nie wiedział, co ma o tym myśleć. A przy tym buty wykończone 
były tak starannie, jak on sam nawet by nie potrafił. Po chwili przyszedł 
nabywca, któremu buty tak się spodobały, że zapłacił żądaną sumę, a szewc 
mógł za uzyskane pieniądze kupić skóry na dwie pary butów.
Przykroił je wieczorem, aby nazajutrz rano ze świeżymi siłami przystąpić 
do pracy; ale było to zbyteczne, bo kiedy wstał, ujrzał obie pary butów 
gotowe i jeszcze piękniej wykończone niż poprzednie. Wnet znaleźli się 
nabywcy, którzy zapłacili tyle, że mógł kupić za skóry na cztery pary 
butów.
Nazajutrz rano i te cztery pary były gotowe i odtąd stale: co przykroił 
wieczorem, rano uszyte było pięknie i starannie, tak że wkrótce miał znowu 
zapewniony dostatni byt, a wreszcie stał się nawet człowiekiem zamożnym.
Pewnego wieczora, wkrótce przed Bożym Narodzeniem, szewc przykroił znowu 
wieczorem buty i rzekł do żony:

- Może byśmy tak zaczekali tej nocy i podpatrzyli, kto nam pomaga w pracy?

Żona zgodziła się na to i zgasiła światło, po czym oboje ukryli się w 
kąciku za ubraniami.
O północy zjawili się dwaj maleńcy, ale nadzy ludzikowie, którzy zasiedli 
przy warsztacie szewca i poczęli szyć przykrojone buty małymi paluszkami 
tak szybko, że szewc zdumiał się i otworzył szeroko oczy i usta.
Nie spoczęli, aż cała robota była ukończona, potem zaś umknęli tak szybko, 
jak się zjawili.
Nazajutrz rzekła żona do szewca:
- Musimy się odwdzięczyć krasnoludkom za pomoc. Biedacy nie mają nic na 
sobie, zimno im pewnie bardzo. Wiesz co? Uszyję dla nich koszulki, 
spodenki, kamizeleczki i surduciki, a także po parze pończoch, ty zaś zrób 
każdemu parę trzewiczków!
Mąż zgodził się na to chętnie, a wieczorem, gdy wszystko było już gotowe, 
położyli na stole, zamiast przykrojonej roboty, podarunki dla krasnoludków 
i ukryli się znowu w kącie, aby zobaczyć, co się stanie.
O północy krasnoludki zjawiły się znowu. Chciały się zaraz wziąć do 
roboty, ale gdy zamiast skóry ujrzały piękne ubranka, najpierw się 
zdziwiły, a potem bardzo ucieszyły. Szybko włożyły maleńkie ubranka i 
zaśpiewały:

Patrzcie, jacy zgrabni chłopcy z nas!
Czas już skończyć z szewstwem, czas już, czas!

I zatańczyły skacząc wesoło po stołach i ławach. Tańcząc opuściły izbę i 
odtąd już się nie zjawiły. Ale szewcowi powodziło się odtąd bardzo dobrze 
i wszystko, do czego się brał, szło mu jak z płatka.