Jean-Henri FABRE

ABRIEU


.o0o.


Lis alenado 
Di marinado 
Boufon pèr rounfle caud ; de négri nivoulas 
Passon, de-fes lavon li fueio 
Emé quatre degout de plueio : 
Es lou printèms qu'arrive qu'adus si soulas. 
Bono vengudo 
Es bèn dégudo 
Au soulèu que revèn. Pèr éu, lou tron brusis ; 
Pèr éu lou cebihoun nasejo 
Dins li draiòu, quand blasinejo ; 
Pèr éu, l'uiau subran s'atubo e trelusis. 
Pèr éu, li pibo 
De-long di ribo 
Desplegon si boutoun de quitran envisca ; 
Pèr éu, s'alongo e s'entrigasso ; 
Dins li bartas lou tiro-agasso ; 
Pèr éu, lou sause met si pendènt alisca. 
Per éu, dessouto 
Li vèrdi mouto 
Vióulouno, en banejant, la colo di grihoun ; 
Pèr éu, sus la chusclo nouvello, 
Espandido en flour negrinello, 
Vounvounon, ataula, li proumié mousquihoun. 
Et la reineto, 
La verdouleto, 
En boufigo gounflant soun pitre enraumassa, 
Canto : vue ! vue ! S'es revihado 
A la proumiere escandihado. 
Tout boulego e brusis, de l'ivèr alassa. 
De-qu'es la vido, 
Tant lèu gausido ? 
Es un pau de calour dins la fango escoundu. 
Couva pèr la divino flamo, 
Çò qu'èro limo pren uno amo 
Quand un rai de soulèu dins si flanc s'es foundu. 
Dounc, tout banejo, 
Tout verdoulejo, 
E s'estiro, e s'alongo, e mounto, e vai, e vèn 
Pèr avé sa part benesido 
De la grando raisso de vido 
Que nous plòu d'eilamount quand lou soulèu revèn.