Jean-Henri FABRE LOU SEMENAIRE **************** Soulenne coume un diéu, l'ome à braio sarcido, L'ome à large pitre pelous, Lou noble espeiandra, lou baroun di caussido, Lou semenaire, usso frounsido E péu esfoulissa sus lis iue parpelous, Brassejo dins li champ. La ventrudo boudougno D'un sa plen ié pendoulo au còu. A-de-rèng, di dos man, au founs de la besougno, L'ome pesco, espandis si pougno D'un gèste d'emperaire e benesis lou soù. Ansin quand sus l'autar lou gros cire s'atubo, Lou bèu jour de Pasco vengu ; Quand l'ourgueno brusis, pious ; quand l'encèns tubo E d'un blu nivoulun estubo Lou front clin di fidèu, tremoulant, esmougu ; L'evesque tout-dun-tèms s'aubouro, mitro en tèsto, Crosso en man, lou det anela D'ametisto ; un moumen, majestuous, d'un gèsto De soun det, pèr coumpli la fèsto, Fai uno crous d'amount, d'avau, d'eici, d'eila. Lou pountife, ufanous dins sa glòri, semeno L'apasimen ; dins li cor las Vuejo la santo eigagno, e de soun signe ameno, Pèr li lagno de touto meno, Un brigoun d'ideau, lou supreme soulas. L'autre, l'espeiandra, pountife à braio routo, A pèr gros cire lou soulèu, Lou luminari d'or que dardaio à la vouto Dóu tèmple, e fegoundo li mouto Emé li rai de soun escalustrant calèu. A lou cèu azuren pèr autar. Sa capello, Tapissado de satin blu, dòu sublime velout di nivo s'enmantello ; E la viholo dis etallo Davans lou tabernacle atubo si belu. Pèr ourgueno a lou tron, la fourmidablo basso Que brusis li inne sacra, Quand l'aurige se found en plueio tousco, e passo Espoumpissènt li terro lasso E revihant li germe en si lachun sucra. E de mignot clerjoun, à la voues mistoulino, Fan : alleluia, riéu-piéu-piéu ! Quinsoun e seresin, bouscarlo e cardelino Que porto roujo capelino, Bresihon si moutet à la glòri de Diéu. Per encèns, dins li flour en liogo de naveto, Se soun amassa de perfum Que lis encensié d'or, dins si canesteleto Escrincelado e pendouleto, Enauron douçamen sènso ni fiò ni fum. Gousié meravihous, subran la couquihado, Finido soun Adouracioun Au nis, part, tout dre mounto ansin qu'uno fusado, Mounto en cantant, pièi enaussado, Invesiblo, amoundaut siblo l'Elevacioun. De l'evesque, à respèt, qu'es la magnificenço ! L'autre, emé la taiolo i ren, A tout pèr éu, alor qu'en brassejant coumenço Lou sant óufice di memenço Que fai de pan pèr l'ome, e pèr l'ase de bren.