Joan BODON

L'ENFANT POLIT (extrait)


***************


Los contes que sègon los teni de ma maire nascuda a la Ribièira, comuna de Mirandòl-Bornhonac.La Ribièira, en Albigès, èra parròquia de La Plancada, en Roergue. 


**************


Un còp i aviá lo Drac. Lo Drac èra lo filh del diable... Un còp i aviá l'enfant polit. E l'enfant polit èra montat sus un pomièr de pomas rojas al pus fons de l'òrt lo long del camin. Passèt un cavalièr sus un caval negre:
«Enfant polit, diguèt lo cavalièr, ai sèt, soi a sèla dempuèi lo matin. Seriás plan brave de me getar una poma.»
L'enfant polit causiguèt la poma pus gròssa, la pus frèsca. Prenguèt vam per la getar. Mas, del vam que prenguèt, la branca li manquèt. Prompte lo cavalièr dobriguèt lo sac. Lo cap primièr l'enfant polit i tombèt dedins: 
A, a, a! se riguèt lo cavalièr que tirèt lo laç corredor, puèi estaquèt lo sac darrièr la sèla, en travèrs sus l'esquina del caval.
Patrac, patrac, patrac! Un brieu galaupèt lo caval. Puèi s'arrestèt aval a Porcassés davant la pèira vèrda. Pèira, dobrís-te, soi lo Drac! cridèt lo cavalièr.
E la peira se dobriguèt e lo caval negre dintrèt. Darrièr el, la peira se tornèt barrar.

Patrac, patrac, patrac! Encara lo caval galaupèt tot un brieu dins lo païs de jos la tèrra. Aquí, pr'aquò, i se vei, que pertot beluguèjan de rocalhas d'aur e s'escampan de vam de rius de viu argent.
«Dracon! Dracon!» Una femna cridava sus la pòrta d'un ostal pichon: «Ou, Dracon, qué me pòrtas de bon?
- De carn frèsca! respondèt lo cavalièr, qu'èra lo Drac.
- E ben! i tornèt la femna. I a de plaça dins la barrica del canton.»
Lo Drac davalèt de caval, prenguèt lo sac, anèt a la botiga. Desfonsèt la barrica del canton. Dessarrèt lo laç corredor del sac. Tirèt pels pès l'enfant polit, lo butèt dins la barrica e prompte la tornèt fonsar, mas daissèt la bonda dobèrta. Tres còps per jorn, cada jorn, la Draquessa veniá:
«Enfantonèl, polidonèl, para lo caisson, pel trauc del bondon.»
Mas l'enfant polit voliá pas parar lo cais. La Draquessa, per l'amigadar, tornava dire:
«Para lo caisson, fanton, que te pòrti quicòm de bon.»
L'enfant polit voliá pas entendre res. Alara la Draquessa cridava:
«Se paras pas lo cais, amb la bonda taparai lo trauc e t'estofaràs, t'estofaràs!»
Qué far mai? L'enfant polit parava lo cais. E la Draquessa, amb un culhièr pichon d'argent, butava la mangisca dedins. De bona mangisca ça que la: 
castanhas cuèchas e demesidas dins de lach, milhàs prestit amb de mèl, e de burrada, e de formatges sucrats. Puèi lo Drac arribava:
«Fantonet, polidet, dona-me lo teu det, lo teu det pichonet!»
L'enfant polit donava lo det. Lo Drac lo palpava:
«A! que seràs lèu grasset! Què seràs lèu grasset! Què faràs pas un plec!»
Comprenguèt lèu, l'enfant polit. Comprenguèt que quand seriá pro grasset lo sortirián de la barrica e fuòc al cuol dins la marmita. Consí far? 
Consí far per se'n tirar?