Joan BODON

La Quimèra (extrait)


***************


I - EN BARBARIA

Me demandi çò que soi. Degun me pren pas pus per un òme. Entre l'ase e la vaca me cal sarrar de palha, la nuèch, per me dormir. Las gents que me parlan, jamai las comprendrai coma cal. Si, pr'aquò, quand me comandan lo trabalh, e las insolentariás las devinhi. Pas besonh de prison per ieu. Se sortissi per carrièira, los enfants pichons me persègon a còps de pèiras. 
Tant que pòdon se sarran de ieu per m'escopir dessús 
.« Nòstre Sénher a mai patit! » Aital cal dire.
Òc, mas Jèsus Crist foguèt renegat per la sia familha, escarnit pel seu pòble, crucificat dins la sia vila, injuriat dins la lenga de Maria, la sia maire. Lo mai? Lo mens? Consí conéisser? Quin es lo patiràs pus grand? 
Jèsus Crist, que quitèt pas la patria de la sia carn? Ieu, perdut fòra de tot en païs estranh? Coma Josèp e Maria, un còp èra, sus la tèrra d'Egipte, per salvar la vida de l'Enfant. Mas non, de totes tres cap foguèt pas esclau.
« Nòstre Sénher a mai patit! » Aital cal dire.
A la raja de la calor granda. N'ai lo cap que me bolís. Es l'ora de la prangièira. Cadun darrièr sa paret. Ieu non: soi un Romi. E per temps d'escaumaci los cans sols e los Romis pòdon sortir. Darrièr ieu, lo solelh al pus naut. Davant ieu, tot lo païs que s'espandís entrò la mar aval, a l'asuèlh, que calelheja. E sus man esquèrra, la vila coma un clapàs, luènh: Argièr.
Aicí desbarquèri: dempuèi quant de temps? Lunas o meses, passan los ans. E las sasons que tornan sabi pas quora.