Leon CORDAS

Set Pans


**************


Una vèspa dins la soca es un sòrt-getat. La filha gisclèt: son det, que teniá levat, se conflava d'arreu. Un vòl de calinas e de puntas mirgalhadas s'amolonèt a son entorn. Mas Silvèstre Merlac èra aquí que sostava lo braç brun, sarrava la man menuda, e, atencionat, esquichava sul det botat qualquis grans de rasim : 
"Daissa-te far, aquò te levarà lo fòc."
Las vendemiairas s'afairèron, caduna en disent la seuna, Merlac contunhèt de pisar de grans; pasmens la confladura, roginosa e dolenta, s'arrestava pas. Manuèla, còrfalida, se piegèt sus l'espatla de sa vesina e los plors li montèron als uèlhs. Es aladonc que lo quichaire qu'acabava de faunhar dos ferradats de fruta redolenta, pausèt aquí sa maça e s'avancèt de l'escabòt: "De qué t'arriba, dròlla ?
- Una vèspa que l'a ponchada... I a daissat lo fisson... e mai qu'i fa mal..."
Totas parlavan a l'encòp. L'Angèla d'Alari las faguèt calar: "Pro, pichonas, pro... Manuèla fai-o veire a "19 Sòus". Arrèsta lo fòc e las fissadas d'abelha tanben."
Lo filhum bascalèt. Aquelas vendemiairas joves vengudas de la vila cresián pas al secrèt. Puèi, amb " 19 Sòus " qual sap jamai s'es per de rire o per de bon... Manuèla pasmens donèt sa man. L'òme agachèt lo del macat, seriosament lo pic èra just al cap. Diguèt: "Te passarà sulcòp mas t'i cal creire, sens aquò...
- Fasètz."
Digne coma a l'ofici, "19 Sòus" tracèt del det gròs de croses una còsta l'autra sus l'endreit endinhat, cluguèt los uèlhs un brieu, rondinèt dins sa mostacha de paraulas de l'autre mond e, daissant tombar la man: "Dins un moment sentiràs pas res pus."
Manuèla, vertat, aviá retrobat son gaubi de totara. Alavetz foguèt un revolum a l'entorn del quichaire: "De qu'es aquel secrèt ?... Consí fasètz aquò ?...
- A ! ... Lo secret es lo secrèt... Lo teni de mon paire que lo teniá de son grand. Lo donarai pas a mon filh perque n'ai pas mas lo daissarai a qualqu'un abans de morir."