Robèrt LAFONT

Lei Camins de la Saba (extrait)


****************


N'i a que dison que fau venir vièlh pèr tornar trobar sus sa maissa lo gost de son enfança. Vièlh e que la mòrt se sarre. Mai ieu siáu sus mi trenta-cinc ans, au cimèu, censat, de mon aventura d'òme, e taste una sabor d'Aiganhiers me monta dau trefons de l'èime fins i bocas. Es sèns desir dau passat que m'apasture dau passat. La causa es estranha. Dise pas que la comprene. Dempuèi cinc jorns luchave de còntra. O voliáu pas crèire que me faudriá arribar a escriure. O refusave. Ara escrive e chimarre mon papier amb de paraulas maladrechas d'una lenga a mitat coneguda. Seriá pas una tissa que me prenguèsse ? 
Non, de tissas, ne conèisse. La de mon cosinet pèr exèmple, qu'es felibre. 
Sa filha ditz justament: n'i a que colleccionan li sagèus di letras d'autres s'apassionan pèr la caça ò la pesca; eu fai de poësia « en lenga nòstra ». Mai ieu siáu pas d'aquela mena, e primièr siáu pas un escrivan. 
La renomada di Jòcs Floraus me |L10 quita freg e pasible. La talènt d'escriure me peçuguèsse, me la passariáu en francés, e lo conhat qu'es en cò de Gallimard m'ajudariá pron, çò crese. 
Es pas una tissa. Mon cosin jamai capitèt pas de m'atencionar a sa causa, que ditz. Es quicòm mai. Es la campana. Non pas una campaneta romantica de glèisa campanhòla. Ni mai una esquerla d'escabòt dins la montanha. Mai la campana cridarèla que recampava li dròlles dins la cort de l'escòla d'Aiganhiers. La qu'entendeguère plus après mi nòu ans passats. Coma van li causas ? Son trinhon paure l'ai dins l'ausidor dempuèi cinc jorns. Lo mene de pertot amb ieu, a ne venir cabord, a me furnar comicament lo trauc de l'aurelha. Bat dins ieu, e dins ieu secotís, escampa, espoussa d'images que jamai cresiáu de n'aver tant de rejonchs au còr: lo Mas dau Sambuc, Riufons, l'Aira de Messidòr, de caras d'òmes e de caras d'arbres. Dau burèu a l'ostau marche entrevaucat d'enfança mau mòrta. E m'arrèste pas a Aiganhiers: la Travèrsa amondaut de Nimes me monta i narras; sènt a cuèr banhat e a pega. Tòrne vèire mi grands. Maximilian e Antonin la nuech sorison dins mi sòmis. La campana me rosega coma una malautiá. Siáu aïssable amb toti: li colègas, la femna, li dos pichòts. Siáu plen de ma campana que m'empacha de lis ausir. |L11. Vese plus li carrieras ont trepan li molonadas parisencas. D'un còp se me son dubèrts d'autri camins que i seguisse un dròlle qu'aquò's ieu. Pòde pas me desfaire d'aquela escorreguda. O dise mai: m'es tombat coma una malautiá.