extrait de "L'icòna dins l'Iscla" 
Robèrt LAFONT
L'Icòna dins l'Iscla
 
      A cima de rega se revira l'atalatge e se tòrna començar la conquista 
      paciènta dau tèmps. Antau s'escriu pèr laurar lis oras. Pèr durar. Quant 
      fai de setmanadas que dure d'aquela maniera ? Tres ò quatre, que prene 
      setèmbre. M'arrèste d'escriure a la nuech, me i grope mai a l'auba. 
      M'aplante pèr me passejar sus l'iscla, perfiechament sol, sèns espèr d'una 
      vòtz d'òme, d'un quilar d'aucèu, d'un rondinar d'avion. M'aplante pèr 
      tirar una consèrva dau molonet qu'a dicha se demesís, pèr la dobrir, pèr 
      mastegar lentament frucha ò carn en agachant l'orizont ara vuege, 
      solelhós, esplendid. Tòrne a la rega. Ai abenat un gredon, mai n'aviáu 
      tres de resèrva. Amb tot lo papier qu'ai reeampat, farai tirar de tèmps 
      encara. Sabe qu'escriurai après qu'aguèsse plus rèn pèr brifar, de tant 
      que ma man aurà pron de fòrça, l'esperit pron de clartat. Passada la rara 
      de la fam, l'escrich m'acompanharà luenh sus lo camin de ma mòrt. 
       Durar, se viure. Vejaire m'es que dins toti li tèmps, es aquò que volián 
      li gènts en chimarrant lo papirús, lo pergamin, lo papier, fòrça mai que 
      de parlar a la posteritat. E balhe ieu un sentit definitiu a aqueu grand 
      solaç d'èstre de tota l'espécia, ara que l'espécia se morís dins mis 
      espèrras. Adonc quiche lo gredon e entière de mots, queti que sián. Prene 
      lo racònte d'aqueste estiu tombant ont que sián, lo recomènce, lo còpe e 
      l'envertolhe. Me desfautèsse d'escriure, segur que virariáu baug. 
      M'avisère ièr qu'ai perdut la paraula. Li labras e la gargamèla ne 
      dessabon lèu la costuma. Auriáu degut m'esforçar de parlar solet, luchar 
      còntra la paur de trencar aqueu silènci. Ara es tròp tard. Demòra lo 
      papier. 
      Segur que l'idèa de la botelha a la mar, l'aguère. De botelha ne tustère 
      una dau pè de la calanca, aquí que s'amolonan li bordilhas de la mar: 
      encara i aviá l'etiqueta, la d'un vin d'Euròpa, de chianti, çò crese. Me 
      pensave que se podiá pas que l'umanitat foguèsse mòrta tota. D'autris 
      òmes, de pichòti comunitats sai que, se mantènon sus d'isclas coma la 
      mieuna, dins de montanhas protegidas sauvertosas, sota terra dins de 
      carbonieras, ò dins de sostas que pèr aquò se faguèron. Veguère un còp a 
      Freiburg im Breisgau lo serre forestier soscavat d'abrics. 

 
      Podètz legir la seguida dins
      L'icòna dins l'iscla
      editat per l'IEO
      IEO-IDECO
      B.P. 6 - F - 81700 PUYLAURENS

 
 

      RETOURTORNARRETURN