Robèrt LAFONT

Tè Tu, Tè Ieu (extrait)


***************


D 'intrada, seriá estat sanitós de se mesfisar. D'eu, segur, e mai tanbèn de quauqui circonstàncias que metián sus nòstre rescòntre un èr de realitat a miejas. Un d'aquelis èrs de pas verai d'a fons que prenon d'uni moments dins la vida, e puèi se passa qu'aqueli moments, de la vida ne son estats l'essenciau. Pèr exèmple, coma vai que trauquère de drech devers eu dins la molonada dis estivaires que rajava espessa sus lo barcarés ? 
Parier l'aguèsse sentit que veniá, censat abans de lo veire. Tant auriáu pogut virar a senèstra quauqui pas pus naut, qu'aquò èra mon idèa d'enregar la carriera de Miquèu Redarés. Mai la carriera la manquère en perdènt l'idèa. Encara mai curiós que l'aguesse remés a la subita après dètz ans que s'eriam pas vists. Pasmens si peus negres s'èran pron emblanquits, sa cara tota s'èra enduresida, non pas vielhida benlèu, mai cambiada d'estampa e d'èime, nosada sus una retenènça. E mai fòrt que tot, aqueu Jòrdi, aviáu pas ges enveja de lo tornar practicar. En dètz annadas tot çò que d'eu m'èra arribat a la coneissènça, -- aquela activitat mai que mai de marrit novelista, abondós e flac -- m'aviá enfortit dins la decision de lo fugir, un còp lo veguèsse mai. Amb aquò sèns bestorns m'anave embroncar a eu e li porgissiáu una man amistosa. Eu pèr còntra i metiá gaire d'afeccion dins la manada.
 Tot comptat, l'estranhesa, me la portave sus ieu dempuèi tres jorns qu'ère au Grau dau Rèi, e mai me n'avisèsse pas. La primiera estranhesa estènt la solitud, que toti lis autri i cabisson ò ne sorgèntan. Quina idèa pèr aquò d'anar m'espacejar pèr lo primier dau còp a la mar, e solet ? Aquel an d'aquí, -- èra en 1967 -- veniáu de n'acabar amb un gròs trabalh universitari, la tèsi que l'amagestrave dempuèi tant de tèmps, e que tot aqueu tèmps m'aviá manjat li vacanças, a ne prene la costuma de pas jamai se pausar. Desvariat d'èstre enfin de léser, un còp lis estudiants remandats a si familhas, sis amors ò sis espòrts, davant l'estiu me trobave que sabiáu pas de qué ne faire. Un viatge m'auriá costat tròp car. D'amics n'aviáu ges que non aguèsson pres sis amiras pèr s'espacejar entre eli, e d'alhors mis amics lis aviáu mai ò mens perduts; un a cha un s'èran desfachs de ieu que non ère qu'un afebrit dau trabalh. 
Antau me comprère una tènda, lo forniment pèr manjar e dormir, e un jorn de fin de junh quitère mon lotjament de celibatari, a Montpelhier, pèr anar me solelhar au pus près, dins un camping entre l'estanh e la mar, amb d'un band la vista sus l'esquina dis ostaus dau frònt de mar, -- ropas i fenèstras e odors de cosina--, e de l'autre sus Aigasmòrtas, muralhas dauradas ò rosadas segon l'ora.