Florian VERNET

Qualques nòvas d'Endacòm Mai (extrait)


*****************


MIQUELA
Tornavi, benlèu solament per te veire tu, Miquèla, coma d'autres còps fa pro de temps, èri tornat per assajar de te retrobar dins aquel vilatjon onte viviás alavètz. Soleta uèi encara, de segur, que ta maire es mòrta coma ton paire qu'aviá dispareissut lo darrier còp que te veguèri, Miquèla, dins aquela masada que se vuejava totjorn un pauc mai (e totes, semblava que lo vent se los levava o la pluèja per los dissòlvre e se los amenar pels camins josterrans e cecs vèrs de viatges muts luènh d'aicí, pro luènh, vèrs la mar sai que, a travèrs d'autras planas invèrsas, d'autras montanhas, d'autres al revés onte s'enfonsavan los mòrts coma de negats).
Tornavi, Miquèla. E mai sabèssi pas talament perqué dins lo fons. De la vilassa onte viviái dempuèi d'annadas, dels jorns que remplaçavan los jorns, après un l'autre, de tant de causas a veire, a faire, de las gents a rescontrar. a escotar, de tot aquò que s'acaba jamai, n'aviái pro. Aviái de besonh, al mens per un temps de me levar de dessús aquela tunica de Nessús, d'oblidar carrièras, discussions, preocupacions. Quitar aquela solesa per ne'n trobar una autra, facha de silenci e per te veire, tu. 
Prenguèri l'autò e m'engatgèri sus la rota. Traversèri la banlèga, los vilatges al mitan de las vinhas dins las baissas. Dins l'asuèlh de las primièras colinas, malva e linda, la Cevena sus fons gris de nívols bas, dins la lutz que m'enrodava e semblava sortir de las fuèlhas pichòtas dels ametlièrs o de las mai pallinèlas dels roires, la Cevena avançava. Puèi comencèri ieu a m'enfonzar coma dins un sòmi dins lo païsatge de la prima amenaçada per un auratge pròche. Mentre las colinas se fasián mai nautas, entravi, entre los bòsques de garrics e d'arboces, entre los sistres, per calmas e combas dins las gargantas de l'adrech. E dins mos uèlhs que espiavan una rota que ne'n coneissián totas las viradas e totes los accidents i aviá tanben ta cara, tos uèlhs dubèrts e silencioses, tos pòts barrats e muts e de nívols, d'asuèlhs grands e solitaris. de fònts perdudas, de glèvas colcadas per la tramontana, ta siloeta fugidissa quand intravas dins aquela escòla onte siás regenta e onte totes dos erem estats escolans. Vesiái las gents sus la plaça los jorns de mercat, las vièlhas que ribejavan las parets per anar a la messa, los camps gaireben desèrts e tu, Miquèla, totjorn tu, que me caliá retrobar, solament per dire de te veire, ailà.