Turnhoutsebaan 
Hoe ze er ook mag uitzien, deze stad, dit onheil
met een ver verleden, gij kent Antwerpen aan zijn rede,
van op 't Sint-Anneke-Mosselen-Linkeroever, ter hoogte
van 't Vlaams Hoofd en Galgenweel. Het stemt u almaar
droever, dit zinneloze wachten op de bus en op de dood.
Nog staat het licht op rood. Gij ijsbeert af en aan, knoopt 
uw Nikes voor Ispahaan, niet ver van Wijnegems Shopping-
center. Op de lange weg naar Turnhout wordt gij ongezien
stokoud. Gij hebt altijd geloofd aan dat kloek formaat
van de toren onzer kathedraal, zoals maximaal om de vijf
seconden uw paal zich roert in zeer bestemd verlangen
naar Lieve-Dames en Heren in dit bedevaartsoord
van Onze Lieve Vrouw der Gemiste Kansen en Schotense
volkse Poolse dansen. Stad waaruit zo menig weg wegvlucht,
naar Utrecht, naar Breda, naar Vught en naar die ene halte
verder. Heel ver zult gij niet komen. Bestijg dus deze bus
niet zonder één handjevol met dromen en keer terug van waar gij vlucht. Er staat een zon achter iedere grijze lucht. Gij zucht?
Ach nee: het is de bus, hang u gauw in een comfortabele lus. Gij zijt gezegend, want gij kunt hier schuilen als het regent.



De ganzenrijder 
bij een beeld van Luc Jespers 
Mijn paard en ik
wij heten beeld
wij zijn boven en onder
en voor en achter en links en rechts:
volume.
Ik bezet de ruimte
dit paard is geen paard,
boerenknol.
Wij bewegen niet - al lijkt dat zo
als u niet kijkt
als u wel kijkt.
Wij houden onze zege eeuwig vol.
Laat ik mij uit het zadel glijden?
U moet op mij niet wedden
voor het keizerrijden
ik heb gewonnen,
van de duurzaamheid.
Ik ben de prijs
dit is geen ganzenkop
dit is geen dons
dit is brons.


Joseph Beuys 
Als een houtblok lang genoeg buiten ligt 
gaat het rotten. Uit gist ontspringt
houtzwam en eekhoorntjesbrood, mos,
pissebedden en elfenbaard. Behandeld
als het houtblok, waarvan sprake, zal
ijzer roesten. Dan borrelen rosse bubbels
uit het diepst van zijn ijzer-zijn op.
Roest is voor ijzer wat bubbels zijn voor
spa rood en eekhoorntjesbrood voor hout-
blok. Elk moment is zijn geschiedenis.
Scheerpijn 
's Morgens gekke bekken trekken.
Duivelskunsten met het mes. Achter
spiegel grijnst de grijsgedraaide
groupie van de fles. Nog parelt bloed
op uit zijn geschaafde wangen. Nog
groeit verlangen aan zijn buik. Nog 
broeit haar geur in sinusholten.
Snuffelt aan verleden. Herinnert
zich zeventien. Zwemt als vis in
fuik. Verlangt naar Hof en Eden.
Zijn romp voor een jong geweer,
voor schroot van een peloton.
Niet voor grijs gekroezel op zijn
borsten, niet voor korsten van de
schimmel, niet voor kapotgewrongen
longen is zijn adem, maar voor
gekrijs en heldenmoed. Daarvoor
zijn bloed, zijn poëzie, altijd
in 't zelfde bedje doodziek.



Broeder onheil, zuster kwaad 
In hete nachten barsten duivels uit
hun ei. Zij had moeten weten, dat haar
bescheidenheid geen schild was tegen
mij. Tegen mijn klauwen in bleek dons
tussen vage rodondendrons. Ik ben de 
meester van haar gil. Geen ondaad die
ik vannacht niet wil begaan. Wie houdt
mij tegen als ik het licht uitmaak?
Beloof het In Paradisum te zullen neuriën,
mij aan haar stervenskramp te laven.
Je kent Het Besluit. Het leven is een
schoen, schop 'm uit, je wordt begraven
of had je eerst iets anders willen doen?
(c) Frans Roggen