Mombe’urã Celsa Centurión rembiapokue TAPE KA’AGUÝPE Petei ka’arúpe Huã oguata ohóvo ka’aguýre. Ojesareko ápe ha pépe, ijurujái yvyra rakãre,oheka guyra rupa, peichaháguinte oñandu sapy’a opokóva hese, ha’ete voi okarãiva ichupe pyapê mbukúpe. Oñemonduýi ho’ysãmbaite ha tuicha py’atytýipe oñani tapére. Pytu’u’yme oguahê hógape ha ogueru rire ae ipytu omombe’u ojehuva’ekue ichupe. Ikatu haguáicha oi py’aguapýpe, hogayguakuéra oho ohecha. Huã ohechauka mamoite pevépa oguahê tape ka’aguýre, mba’éichapa oñemoi omaña hagua yvyra rakãre. Peichaháguinte hesaho petei jukeri guasúre, hakã jero’áva tape ári ha ojerévo ojesareko porã hagua hese oikarãi jevýma ichupe. Tuicha opuka,ipy’ajera sapy’a, niko ra’e jukeri rakãnte oikarãi’imi chupe ha ha’e katu oimo’ã ambue mba’e Cuento De Celsa Centurión En el camino de la selva Una tarde Juan iba caminando por el bosque. Observando de aqui para alla, embelezado por los árboles,buscando algún nido de pájaro, de repente siente que alguién lo toca, asi como un rasguño de uña, se asusta tanto que se queda frio y con el miedo a cuestas se pone a correr Llega a la casa corriendo sin cesar y sólo después de traer el aliento cuenta a sus familiares lo ocurrido.Estos van a revisar el lugar para asi poder estar tranquilos.Juan los acompaña para indicarles el lugar y la posición exacta en el momento de lo ocurrido. En ese instante repentinamente ve la planta de una mimosa(árbolito espinoso cuyas hojas se contraen al tocarlas) y que una de sus ramas estaba inclinada justo en el lugar donde sintió el rasguño, cuando observaba bien la planta lo vuelve a rasguñar. Lanza una carcajada y finalmente se tranquiliza, solo fuerón las espinas de la mimosa el motivo de su gran susto que al principio creyó que fuera otra cosa.