Salbatore Mitxelena



UDAZKENEZ IGARTZEAN
            LORATXOAK BARATZEAN,
            AMODIORIK EZ DUENAK
            EZ DU MIŅIK BIOTZEAN.
            
            Aberriak zetzan iltzer...
            Batzuk zesaten: guri zer?
            ta ajolagabe lekutu ziran
            Ama utzita, biotz anker.
            
            GAUR ARROSA BAT-BATEAN
            BERRITZEN ASI DENEAN
            AMODIORIK EZ DUENAK
            EZ DU MIŅIK BIOTZEAN.
            
            Min orain eta miņa len
            Aberriak sorrarazten...
            Atzo oņarez ta orain lei berriz
            ezin ezertan atseden.
            
            Biotz orrek ez atseden
            Euskalerria jasotzen.
            Aberrimiņez izor dagonak
            ez du askirik izaten.
            
            Zenbaitzuk diote: gaur jai!
            jolaserako txit alai.
            Abertzaleak Erri oindian
            ziņitza: Ama, agindu, zer nai?
            
            Euskotarrak: ez atseden
            Euskalerria jasotzen.
            Aberri miņez izor dagonak
            ez du naikorik egiņen...
            
            EDERREN DANEN ARTEAN
            ABERRIA AMESTEAN
            AMODIORIK EZ DUENAK
            EZ DU MIŅIK BIOTZEAN
            
            Salbatore Mitxelena
            (Idazlan guztiak 79-80) Zein ederra dan
            olerkaritza
            biotzak min duanean!
            Zein ederra dan
            somatu nuen
            ama, zu il ziņanean.
            
            Zeruaņoxe
            kanta jaso nai
            nizuke, otoitz-antzean;
            berez ezinda,
            bidaltzen dizut
            otoitzarekin batean.
            
            Zein ederra dan
            olerkaritza
            otoi biurtzen danean!
            
            Salbatore Mitxelena
            ZEIN EDERRA DAN!