Una stòria nustrèna Quand la bacâja la dîs: i parpadlini, che venghi qui, che guardi, scuasadino, scadore, tirabusone, lo smalvino, ziribígoli, piccia, sburziglini. E pó: prilone, strizzo, gomisello, mostrighino, sgadizza, bazurlone, ratatuglia, stiatini, smataflone, sei un zavaglio, paciugo, trabadello. La dîs che il bolognese non fa fino, che secånnd lî l'é ròba da maichetti, insåmma, un ciacarèr da poveretti che i n an brîsa, come lî, un bel sitarino. A rôda lébbra, fagànd la traduziån, la dîs: tomelata e sgaravlare, hai la barusla, filucca, scudozzare, e al dvänta bordigone al burdigån. Adès la s é anc méssa a dir ochèi dscurdàndes d èser nèda int la Fundâza. La cradd d èsr ala môda, sta puvrâza, e con l inglais ai pèr ed vîver méi. Sô maré, un bån diavlâz, un lardarôl, l à truvè una muratta in Sant Isî e ògni tant al scâpa vî con lî par arsurères dla spåusa e däl såu gnôl. Ma l èter dé, con al tono dla spåusa ch'l'à dscuêrt la trascca, con l argói ufais, ala mòra l'à détt in bån bulgnais: "Mé a t scavàzz al cudrózz, brótta schivåusa!" E pó, d istént, dscurànd cómm a Bulåggna e sänza pió tradûsr in itagliàn l'à azónt, come s'la i déss un smataflån: "Vâca, scuénzia, zangâtla, trójja, caråggna!"