La cà abandunè 

Al paisa ste silänzi 
in vatta ala pûz. 
Dänter al'ånbra 
la cà l'é abandunè in mèz al'urtîga, 
såtta un zîl bâs. 
Al sòfoc dla calûra 
al fà pió trésst al paesâg' e al dé. 

Rifûg' d misêri antîghi, d burdigón,
äl stanzi sgånbri con i mûr sgrustlè,
invèsi dala pållver, dal tlarè, 
macè da móff ch'i méttn in evidänza
äli inprånt stanpè dai mòbil e dai lèt,
i måsstren tótta l'arvénna, l'agunî, 
la mancanza dla vétta 
int la cà vûda. 

Fra sgarbâz sacchi e sâs, radîs e spén, 
dóvv a nóvvel i rånzn i galavrón, 
só un fazulàtt ed prè a mèza còsta,
la cà abandunè la pèr ch'la vójja 
cunfidèr i segrêt dl'esistänza 
dla zänt ch'la stèva qué, ch'l'é scapè vî,
däl lègrum, däl rinónzi, däl fadîg 
d un vîver derelétt, da stasån pêrsi 
sänza speranza, só una tèra avèra