Armando Lucchini

Pèder dl Arrigo ch'al dediché la sô vétta al teâter bulgnais e al fundé anc una cunpagnî, Armando l é l autåur ed vêrs dala lérrica bucòlica, come quall ch'avän méss qué såtta. In pió ed cantèr la canpâgna, al fé anc däl descriziån pénni ed romanticîsum såura a Bulåggna.

Padre di quell'Arrigo che dedicò la vita al teatro bolognese e fondò una compagnia, Armando è autore di versi lirici bucolici, come quello che segue. Oltre a essere cantore della campagna, è anche un romantico descrittore della città di Bologna.



Una sîra int la bâsa     

Vlè da una nàbbia alzîra 
int al calèr là zå, vêrs sîra, 
al såul, un pôc smurtlâz, 
de drî da un filèr d fiòpi 
al s và a arpiatèr filtrànd, 
tra bròca e bròca, i ûltum râz. 
Äl tåurnen, finé l'ôvra, äl risarôli 
vêrs cà, par vatta ai èrzen d Raggn 
in mâsa, cantànd 
ónna ed cäli âri canpagnôli 
che in lèrghi nòt 
äl s pêrden vêrs la bâsa. 
Al bióic dal prè vêrs l aib 
äl bîsti al pèra, 
la métt a lèt l'arzdåura äl såu galén, 
di ragazû i fan la stréjja int l'èra 
e un umarciôl la brôda al dà ai ninén.
As vadd un branc ed pîguer par la strè,
ch'al lîva un gran spulvrâz 
e ch'al scudòza i canpanûz,
sbandèrs, tótt spavintè, 
s'ai pâsa un'automòbil o una bròza. 
L é andè zå al såul, 
tinzànd di sû culûr 
un'ûltma stréssla ed zîl, 
come un basén ch'al lâsa al saggn, 
e al dsmånta in sfumadûr 
ch'äl van da un rôsa, 
a un lélla, a un zâl pajén. 
Da una cisénna dspêrsa 
una canpèna la manda in gîro 
i tócc dl'avemarî, 
con våus pió dabbla 
un'ètra pió luntèna l'arspånnd, 
e come un'êco la i tén drî. 
A pôc a pôc al zîl al s inscuréss 
äl côs äl s vàdden sänper pió in confûs
e al pòst d ògni caslénna, ch'la svanéss,
ai é un lumén ch's inpéjja, e ch'al dà lûs.
E int un silänzi sugestîv la sîra la vén, 
indurmintànd sta pièna imänsa 
l òc' al s arpôsa, e l'ânma
pió vluntîra la guèrda, 
la cunsîdera, la pänsa,  e la m inspîra al côr, 
ch'lé invès da un'ånnda ed poesî, 
di vêrs che in mé a i sént vîver, 
e vîvr in sta canpâgna ch'la m zircånnda.
Di vêrs ch'a n srò mâi bån ne ed dîr, 
ne ed scrîver. 
Che blazza pasèr qué tótta la vétta, 
sänza avair da pinsèr incû par dman, 
int una solitûdin da rumétta, 
dscòst dai ptiglézz, dai òdi, dal pasiån,
livèrs col såul e andèr a pschèr in Raggn,
o a câzia, in vâl, 
ed quâi, pizacarén, 
pasèr al dé fra i canp profumè ed  faggn
e andèr a lèt al'åura däl galén. 
E pó, d in quand in quand, 
tôrs al gudiôl, come stasîra, 
ed pêrdres qué a cuntèr äl strèl 
e a stèr a séntr al cant dl usgnôl 
pr inbariaghèrs ed poesî 
e sugnèr.