Bruno Lanzarini (1902-1976) Al fó una glòria dal teâter bulgnais, e al fundé una cunpagnî ch'l'é anc atîva, såtta la guîda ed sô fiôla Adrièna. Al fèva di pzulén senpâtic ch'al rezitèva con gran dêrma ala fén d ògni comêdia. Gloria del teatro bolognese, fondò una compagnia ancora attiva sotto la guida della figlia Adriana. Scriveva pezzi simpatici che recitava con grande maestria alla fine di ogni commedia. I ribâs Int un giurnèl ch'véns fòra l'ètra sîra l um vlêva dèr d intànndr, un giurnaléssta, che la ròba l'é andè zå int una manîra come mâi da pió ân l'an s êra véssta. E mî mujêr, puvratta, ch'la s amâza par tgnîr in pî la cà e anc al rèst, a sénter sta nutézzia ed sta gran bâza "l'é åura (la m à arspòst) an é pió prèst!". E vûd ed panza e pén d curiositè a s n andénn fòra ed cà pr andèr a spâs a vaddr int äl butaig ed sta zitè s'ai êra un quèlc indézzi ed sti ribâs. In un mustrén e däntr int na casatta ai êra delle aringhe affumicate con un cartlén piantè int una bacatta indove c'era scritto "ribassate" e, un pôc pió in zå, "del Baltico dorate" a sizänt franc al chíllo adiritûra che mi mujêr la m dîs: "cosí salate? ch'al séppa fôrsi par l'induradûra?" Int una cadinèla, un pô pió in là, par mód ch'al s ingraséss a stèr a mói, al fèva bèla véssta un bacalà ch'al s fé saltèr adòs tótt quanti äl vói. Mo, un azidänt, quaranta lire all'etto! A vói ch'ai séppa al dstûrb, a i métt al bâgn, e anche il bottegaio, poveretto, l èva d avair la pèrt dal sô guadâgn. Mo bóbbla! Métti l òli, al pavvr, al sèl, i udûr, al gâs e tótt al rèst ch'ai và, pr ón ch'èva la dsgrâzia d èser un statèl al s ardûs ch'l é pió frétt dal bacalà. Vinto perciò dalla necessità a m i cavé al capèl con un inchino siccome si farebbe in società. E mi recai al mercato cittadino. Quanta ròba! Chèren, fåurma, pulâm... e tótta quanta arbasè int una manîra che al pió dsgraziè ch'al sía pén ed fâm ai tåcca ed mandèr zå, ma... l'âria ch'tîra! Int äl Pscarî, pó, ai êra däl sfói, di calamèr, di zévver, däli anguéll, che pr aguantèri ai vôl un portafói ch'al séppa stè inbuté coi bón da méll. E däl gòbi, e di lózz, e il pesce gatto ch'i sbadacèven par tirèr al fiè a båcca avêrta. E constatai il fatto ch'i sbadâcen prezîs a un inpieghè. E poi ancor le triglie. "Ah, la triglia!" La s vôlta mî mujêr con cal vujén. Mé a fó custràtt a dîr: "Bän? Che ti piglia, dá bän un'uciadénna a cal cartlén! È inutile perciò che tu t'incanti, ai vôl däl mièra al chíllo, chèra té! E mélla, a i turnò a dîr, con quèl davanti che, essendo bolognese, la m capé. Bâsta. Mé a sti ribâs a n i cradd brîsa: l'é una gran muntadûra e un'intaisa. E un pôc a sån d acôrd con cl'arvindrîsa dóvv mî mujêr l'andèva a fèr la spaisa. Adès la n i và pió. La i dé un'offesa che tótt al sô amåur pròpi al fó tuchè, mo an êra al chès che se la fosse presa che in fånnd ai êra pó mé l interesè. Al fó che mî mujêr, esànd sedotta dal fótti ed cal giurnèl, la fé i sû pâs con cl'arvindrîsa. E ci tirò la botta pr avair an sò che ròba... col ribâs. "Mo chèra la mî dòna, lî l'é mâta! (quell'altra di rimando ai arspundé). Se lî la vôl dla ròba ribassata... ch'la vâga bän só in cà da sô maré!".