Una mûlta gióssta 

Un pulismàn che spass l êra ed sarvézzi 
là dal semâfor prémma ed Zänt-Tarsänt, 
stufè al s êra d un prît ch'l avêva al vézzi 
d pasèr, col muturén, l ûltum mumänt. 

Un dé, vdàndel vgnîr fôrt, al scaté al råss 
pensànd: "incû an la scâpa gnanc s'al zîga!". 
Pó, svêlt, al tulé fòra al sô libràtt, 
mo cl ètr ed cåulp s farmé prémma dla rîga. 

A st inprevésst, al pulismàn s instézza 
e al dmanda al prît ch'al s i êra inciudè avsén: 
- Ch'am dégga, sgner Caplàn, èl la pèl d béssa 
ch'al schîva sänpr äl mûlt soltànt pr un plén? 

- Al mêrit, s'l é par quasst, và a nòster Sgnåur 
ch'l é sänpr insàmm a mé sía ed dé che d nòt. 
E se al semâfr al vadd canbièr culåur, 
l é Ló ch'fà la frenè, capîv zuvnòt? 

- Ste sgnåur, êl lé anc adès? - Mo soncamé... 
E al véggil: - Ah! Davaira? Alåura incû 
mé a i piant na bèla mûlta. E sèl parché? 
In muturén... s pôl brîsa andèri in dû!