Printemposento 

Mi konas la araneajn 
surkanajn retojn ¶e l'akvo,
la arbarojn erike florplenajn, 
kie treme l'aµror' malhelas.
Kaj mi nombris la rojajn digojn 
el bran¶oj betulaj, brunflavaj,
krucforme ¤etitaj de l'vento -
kaj mi vidis la junajn lutrojn
en malklaraj rojondoj ¶asadi
sub herbtufoj balanci±antaj
kaj luli±anta flavgrund'.

De l'obskur' mi sentis l'obskuron,
vivanta en ±uo, sufero,
sub la kovra herboplekta¤o,
±i krablas, ¥ovi±as kaj rampas
kaj kaptas, mortigas kaj man±as
kaj naskas kaj mortas por vivi
revive en tempoj venontaj...
Mi konas la vojojn de l'akvo,
kie rojoj murmuras novnaske
sub la muskoarbaroj humi±aj,
sub ondantaj arbkronoj vivplenaj
je blanko, brun-nigro, krurhasto
flugonta per plumoj kreskantaj
sundancen en monta printemp'.

Ekfajfas la sturn' sen timo,
rapidas la vulp' tra l'erik',
lepor' saltas, ¶asviktimo -
premi±as sub ¥u' lumbrik'.
Min ekvekis vivobruo -
nun min tenas printempo±uo,
e¶ malsato min kanti instigas,
dum gutas de l'alnobur±on',
min printempo ebria igas,
mi pluiras vagul' sen mon'.

Dan Andersson: Vårkänning