Posttagmezo Mi ku¥as en verda herbo kaj pensas nenion La vualnuboj postkuras sin malaperas por reaperi pli longe for en sama daµra ludo La folioj super mi klini±as unu al alia flustrante nekonatajn sekretojn kiujn la vento ka¥aµskultas kaj diskonigas al la mondo La sunradioj haltas sur la folioj kaj lasas sin luli lacaj de la longa voja±o por subite eksalti en la herbon kaj ka¥i sin en ±i La birdoj dormas Abeloj mu¥oj burdoj okupas ilian lokon kaj ilia sen¶esa zumado dormigas min Mi ku¥as en verda herbo kaj pensas nenion Kopirajto: Franko Luin La gutoj Mi aµdas ilin mi aµdas ilin kviete frapantaj sur la trostre¶ita tendo mi aµdas ilin silente surglitantaj ±in kiel se ili ne volus ±eni mian pacon Ili aµdi±as kiel lulkanto delonge forgesita sed nun rememorata en la koro Melankolia estas ilia vo¶o kiel estas melankoliaj miaj pensoj kiam kviete kvazaµ timeme glitas sur la tendo la pluvaj gutoj Kopirajto: Franko Luin La reveno La ¥tonoj ku¥as sur siaj lokoj nur pli rondaj nur pli glataj de la multaj pluvoj la arboj kreskas sur la samaj lokoj eble pli grandaj ilia ombro pli vasta pli da birdoj en iliaj bran¶oj la domoj la homoj la bestoj ¶io estas kiel antaµe La homoj kun siaj vo¶oj agrable afablaj la domo kiu iam estis hejmo la ¥tonoj kiuj iam sukcesis transdoni sian varmon al la nudaj piedoj la arboj kies bran¶oj kutimis luli min kiam mi tion postulis de ili ne estas kiel antaµe Miaj pensoj estas for de ili mia sopiro alie fremde rigardas ilin miaj okuloj la piedoj ne plu nudaj ne povas senti la varmon de la ¥tonoj nek la ¥tonoj povas rekoni mian pa¥on Kopirajto: Franko Luin Al la vespero Al la vespero mi krias mian doloron al la sangru±a vespero de la tago de la vivo Mi ne aµdas la rekrion de la silento de la nokto alproksimi±anta sen¥ue sub la murmurantaj arboj kiuj etendis siajn ¥telemajn bran¶ojn tiel ke la koro ektremas kaj klopodas ka¥i sin en la bruston Pli laµte levigas mia krio al la sangru±a vespero kiam guto po guto la ru±o malaperas lasante min sola kun la kruela nokto kaj la murdemaj bran¶oj de la arboj Kopirajto: Franko Luin Spuroj de miaj pa¥oj La ondoj ankoraµ ne veki±is de la nokta dormo la sablo seka ne ankoraµ varma ¥uti±as sub la piedoj la spuroj post ili estas profundaj kaj longe videblaj malantaµ mi Longa estas la vojo al la levi±anta suno la piedoj laci±as la koro deziras reen La sunlevi±o vekas la ondojn la vento salute rapidas al ±i Kiam la piedoj turni±as for estas jam la spuroj de miaj pa¥oj la vojo reen nekonata nevidebla la celo La koro ektremas en silenta timo kaj ekbatas pli forte Kopirajto: Franko Luin Vi vagas ser¶anto kaj ne scias kion trovi Vi ne konas la celon de via ser¶ado nekonata estas al vi la direkto Vi nur iras kaj ser¶as iras kaj ser¶as eterna vagabondo La vojo plenas je ser¶antoj same sencelaj same sendirektaj same vagabondaj Aliaj faris la saman vojon antaµ vi aliaj faros ±in post vi Sed vagu ser¶anto vagu kaj ser¶u ¶ar se vi haltas estos la fino por vi La fino ser¶anto Kopirajto: Franko Luin Ne staru tie kaj sentu ±enon Vi havas la saman rajton stari tie kiel iu ajn alia Vi havas la saman rajton vivi tie kiel iu ajn alia Vi havas la saman rajton ami tie kiel iu ajn alia Vi havas la saman rajton senti ±enon tie kiel iu ajn alia Do staru tie kaj sentu ±enon Kopirajto: Franko Luin Mi ¥atus trovi vorton vorton simplan vorton ¶ionenhavan vorton kiun vi - kaj ¶iuj aliaj - tuj komprenus kaj ek±ojus pro ±i Mi ¥atus trovi vorton kiu alportus ±ojon en vian koron kanton al via orelo ridon sur vian viza±on Mi ¥atus trovi vorton vorton simplan kaj ¶ionenhavan Kopirajto: Franko Luin Mi similas al vi Mi havas kapon kiel vi Mi havas du brakojn kiel vi Mi havas korpon kiel vi Mi havas piedojn kiel vi Kaj du orelojn mi havas du okulojn nazon bu¥on tute same kiel vi Mi havas koron kiel vi Mi havas sentojn kiel vi Mi havas pensojn kiel vi Mi similas al vi homo Kopirajto: Franko Luin Via loko estas tie ¶i kaj via tempo nun Malesperi pro hieraµ aµ esperi pri morgaµ estas tempoperdo Via loko estas tie ¶i kaj via tempo nun Kopirajto: Franko Luin Vico Homo post homo longa serpento cent- kaj milpieda Homoj en vico Silentaj sen protesto Tio estas ilia sorto Kaj la unuaj restas unuaj kaj la lastaj ¶iam restas lastaj Kopirajto: Franko Luin Egaleco estas daµra revo revo de miloj revo de ¶iuj Egaleco estas daµra revo revo enskribita en ¶iuj programojn de ¶iuj partioj revo promesata de ¶iuj politikistoj de ¶iuj partioj Sed la egaleco kiun ni volas ne estas la egaleco kiun ili promesas Tial egaleco restas daµra revo revo de miloj revo de ¶iuj Kopirajto: Franko Luin Mi iras kaj fajfas Jen mi iras sen scio pri la teorio pri la kurbita spaco, mi iras kaj fajfas, en paco kun mi mem. Ne ±enas mian penson la scio, ke mi ne havas propran atombombon por defendi min kaj krei propran Hiro¥imon, nek mi sentas mankon je interkontinentala raketo aµ kontraµraketa raketo. Mi iras kaj fajfas, kiel se problemoj ne ekzistus, kiel se fajfado estas la sola ago, kiu restas farenda. Kaj kun mi fajfas aliaj, iliaj pensoj plimalpli senzorgaj, kontentaj kun si mem. Tie, ekstere, staras ankaµ homoj, sed ne fajfas - ili nek havas forton nek emon tion fari. Ho ne, ne estas la kurbita spaco, nek atombomboj aµ raketoj la problemo, ne, ne estas tio... Sed ni iras kaj fajfas daµre kaj senzorge. Kiam falos la unua ¥tono? Kopirajto: Franko Luin