Kvar flavaj baladoj



I.
Sur la pinto de la monto 
estas arbo verda.

   Pa另isto iranta
   pa另isto venanta.

La dormantaj olivarboj
kurbi帶s al varma ebena寸.

   Pa另isto iranta
   pa另isto venanta.

Nek blankajn 仟finojn nek hundon
nek bastonon nek amon mi havas.

   Pa另isto iranta.

Kiel ombro ora
vi malaperas en la grenkampo.

   Pa另isto venanta.


------------------------------------------------------------------------
II.
La tero estis
flava.

   Ora, ora
   pa另isto.

Nek la luno blanka
nek la steloj brilis.

   Ora, ora
   pa另isto.

Vitejistino bruna
tran鈉 la ploron de la vitejo.

   Ora, ora
   pa另isto.


------------------------------------------------------------------------
III.
   Du ru帶j bovoj
   en la ora kampo.

La bovoj iras en ritmo
de malnovaj sonoriloj,
la okuloj paseraj.
Ili 仟tas la matenojn
nebulajn, sed tamen
traboras la oran得n
de la aero, somere.
Maljunaj jam denaske,
sen mastro,
memoras la flugilojn
sur siaj 只ltroj.
La bovoj
iras 進am sopirante
tra la kampoj de Rut,
ser軻nte la spuron,
la eternan spuron,
ebriaj de la steloj,
kaj ma軻s siajn plorojn.

   Du ru帶j bovoj
   en la ora kampo.


------------------------------------------------------------------------
IV.
   Sur la 進elo
   de lekantetoj mi iras.

Mi pensas 進vespere,
ke mi estas sanktulo.
Mi ricevis la lunon
en la manojn.
Sed mi remetis 張n
en la universon,
kaj la Sinjoro premiis min
per la rozo kaj la brilo.

   Sur la 進elo
   de lekantetoj mi iras.

Kaj nun mi iras
su 進 tiu kampo
savante knabinojn
de malbonaj amantoj
kaj donante ormonerojn
al 進uj knaboj.

   Sur la 進elo
   de lekantetoj mi iras.

Federico Garc燰 Lorca