Κώστας Δουρίδας

Το Καρδαρίτσι

Συνομιλίες 










Πανηγύρι στο Καρδαρίτσι 

Πεντηκοστή ήρθε ξανά πλαντάζουν τα νταούλια
πανηγυριάζει το χωριό.. Οι βλάχοι στα καλά τους
Κακούρης έχει την σειρά, Τσιούτης παραπερούλια
Κολοβελώνης τσατηριό, έστησε στην χαρά τους.

Νζανέτη αρχίνα τον σκοπό την "Καραγκούνα" αρχίνα.
Κράταμε Κώστα Καλαθά να χροπουλίσω λίγω..
Κουβάλα Πάϊκο το πιοτό μεζέδια από τα φίνα,
σήμερα από την ξενιτιά ήρθα, ταχειά θα φύγω.


Πίσω στην κεντρική σελίδα 




Κατάρα νάχεις ξενιτιά



"Κατάρα νάχεις ξενιτιά" στόπαν πολλοί ετούτο.
Το ξέρω και κλαί' που δεν μπορώ 'πω σε να πάρω εκδίκια.
Ξεσήκωσες την βλαχουριά την πλάνεψες με πλούτο,
και μ' άφησες μόνο το χωριό ρημιό τ'αρχοντηλίκια.

Πήρες τα σόγια τα καλά τρανοί νοικοκυραίοι:
Πούναι ο Ροδόπουλος ο Γιοργής? ο Νίκος ο Ηλιόπουλος,
του Βελοχρήστου τα παιδιά, του Τύρου οι Τσικαίοι?
όλους τους πήρες ξένη γης. και κλαίει ο δικός μου τόπος.


Πίσω στην κεντρική σελίδα 





Ρημοκοπήθει το χωριό



Ρημοκοπήθει το χωριό Νεκροτοπιά σα νάναι
Στοιχιώσανε τ'αρχοντικά λοθριάσαν τα μποστάνια
λαλιά ανθρώπου δεν ακώ πουλιά δεν κελαηδάνε,
λες και κατάρα θεηκιά τόπνιξε στην αφάνια.

Μαυροντημένα τα βουνά, τα ρέματα, ω και λέω..
Τα βλέπω κλαίνε με δαρμό μπρος το μεγάλο τάφο
Κλαίνε.. μου καίνε την καρδιά αρχάω κι εγώ να κλαίω.
Και κλαίω π'ακόμη τα ρωτώ και δεν μου λέν να μάθω.


Πίσω στην κεντρική σελίδα 





Του Βέλου ο γιος παντεύεται



Σήμερα ο τόπος καίγεται Στο χάϊ στο ντουφεκίδι..
Η βλαχουριά γλεντοκοπά βροντάνε τα κλαρίνα.
Του Βέλου ο γιος παντρεύεται φέρτε θρακιάρικο γίδι,
Φέρτε της Ντάριζας κρασιά κι απ'τα Βαρκά ρετσίνα.

"Χάϊντε να ζήσουν τα παιδιά" βιολιά καλά το λέτε.
Η νύφη σέρνει το χορό απ' τακρίβου της το χέρι,
Βελοξιφτέρης τραγουδά κι Αγγέλο χροπουλιέται,
καμάρι η νύφη το γαμπρό -Ζευγαρωμένο ιταίρι.


Πίσω στην κεντρική σελίδα 













Βουνοκορφούλες του χωριού



Βουνοκορφούλες του χωριού 
κι' αντικρινές μου του σπιτιού,
της μάνας μου γλυκές φελάχες 
χιλιοτραγουδισμένες ράχες!

Στις στράτες σας η δόλια γνεύει
πάντα για μένα αγναντεύει,
μη και φανώ απ' την ξενιτιά
θολή της μάνας η ματιά..
όποιον ειδή να ξαναφάνει λέει
να το παιδί μου που έρχεται και.. κλαίει..

Βουνοκορφούλες κι' άγια Νάννα μου
μηνύστε πέρα εφτού στην μάνα μου,
πως γρήγορα θα 'ρθώ κοντά της
και να χωθώ στην αγκαλιά της. 

Κώστας Δουρίδας