MUSA CAZIM CATIC 
JA N'JESAM SANJAR
Ja n'jesam sanjar, sto u tihoj noci 
po moru blijede mjesecine pliva, 
hrleci carstvu svjetlosti i moci, 
na svilenom mehkom oblacju da sniva 
ruzicne sanke pramaljetne srece, 
kad slavuj pjeva i kad cvate cvijece. 
Ja n'jesam sanjar, na suncanom traku 
sto zida sebi dvore od biljura. 
Ta ja sam patnik, kog po crnom mraku 
na lednom krilu silna vitla bura 
ko svehli listak sa tanane grane, 
u mutnu jesen kad na zemlju pane. 
O davno, davno otrova mi grudi 
cinicka zbilja zemaljskog zivota, 
davno me udes rastavio hudi 
od mojih milih;ah, ja sam sirota! 
Gle, moje srce-to je mrtva knjiga, 
a slova su joj nevolja i briga! 
Nista mi babo ostavio nije, 
u hladu da mi medom zivot sladi; 
Tuzni se pjesnik sam na sebi grije 
i poput mrava radi, radi, radi, 
troseci krvcu-snagu svoga duha, 
da stece samo tvrdu koru kruha. 
Ja n'jesam sanjar, na suncanom traku 
sto zida sebi dvore od biljura; 
Ta ja sam patnik, kog po crnom mraku 
na lednom krilu silna vitla bura 
ko svehli listak sa tanane grane, 
u mutnu jesen kad na zemlju pane.