Vecheren Trompet

                                          Boris Hristov

                                                                                                  

                                                                                                  

      Vqrti ni jivotqt pod jarkoto slqnce

      i triem noze o goreshtiya kamqk...

      No shtom vecherta ot nebeto se spusne,

      shte vzema trompeta i shte sedna na praga.

                                                                                                  

      Stiga kray tiya steni sqm se lutal

      kato zvqn na probita kambana.

      Tryabva da svirya, tryabva da srutya

      tishinata - samo vikqt da ostane.

                                                                                                  

      Iskam da grqmne goreshtiyat vyatqr

      i dokray da otvori vratite.

      Iskam da trqgne otnovo zemyata

      sled krqstonosniya marsh na shturcite.

                                                                                                  

      Iskam bodlivata tel pred doma vi

      s moyata pesen da skqsam.

      Iskam sqseda, koyto se pravi 

      na gluh, da vqzvqrne sluha si.

                                                                                                  

      Iskam da vqrje svoite prqsti

      kradecqt, sqrce da si kupi pazacha.

      Iskam da kapna ot moite sqlzi

      v okoto, koeto rqjdyasva.

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                                                                                  

                                  Samotniyat Chovek

                                          Boris Hristov

                                                                                                    

                                                                                                    

      Toy ima beleg na cheloto si i syada vinagi nakraya;

      dori kogato e visok, samotniyat chovek e malqk.

      Sqbira bilki, ili pqk s teslicata na spomenite dyala,

      ostane li bez rabota, i mqkne vehtoto si odealo.

      Dokato drugite kreshtyat ili govoryat za izkustvo,

      samotniyat chovek na masata lovi muhite i gi puska,

      no ako pishe stihove, toy nepremenno shte ostavi

      sqlza v ochite ili draskotina v pametta vi.

      V kakqv li ogqn e goryal? 
I pod kakva yutiya? 
- 

      za da nauchish, tryabva mnogo vino s nego da izpiesh.

      Tqy kakto si vqrvi s petno na rizata si chista,

      samotniyat chovek v tqlpata se izgubva izvednqj - kato mqnisto.

      V ednata si rqka toy nosi kniga za dushata bolna,

      a s drugata samotniyat chovek vqjence stiska v djoba.

                                                                                                    

      Toy ima dom i topla supa, no e tolkova zatvoren;

      Jivotqt mu - izhvqrlen kato kasa v dqnoto na koridora.

      I negoviyat dom da se obqrne s keremidite nadolu,

      toy mozhe pepel da yade, no nyama da se moli.

                                                                                                    

                                  Svatbata na Mama

                                          Boris Hristov

                                                                                                  

                                                                                                  

      Sleze ot hqlma i trqgna nanyakqde -

      potqna bashta mi v trevite zeleni.

      Veche dvayset godini az go ochakvam

      i ot dvayset godini mama se jeni.

                                                                                                  

      Samotni i tqjni dohojdat mqjete -

      prichesani meko, s pohodki krasivi

      Govoryat, sami si predlagat rqcete

      a tya i ne iska da znae.

                                                                                                  

      Shtastliva izliza navqn i se rovi iz dvora

      hodi donyakqde, s mlyako se vrqshta;

      Syada na praga, s tishinata govori.

      Otkakto ya pomnya, vse si e sqshtata...

                                                                                                  

      No nyakoy den shte pristigne jeniha,

      shte posedneme v stayata trima

      Tiho shte viyat klarinetite,

      tiho shte bqde v dushite ni.

                                                                                                  

      Trohite toy shte redi, a tya shte go gleda,

      nay-posle shte zagovoryat za zdraveto

      Shte ojivee nashata kqshtica bedna,

      shte si trqgna togava, shte gi ostavya.

                                                                                                  

      Shte poplache na praga moyata mayka,

      shte si legne tiho v noshtta -

      do krotkoto ramo na nepoznatiya

      i do sqrceto na moya bashta.