La crónica d'un obreru en paru

Salgo pela mañana bien ceu dempués d'almorzar una taza de café con unes galletes, y colo pa la cai con una sensación d'home derrotáu que va engarriase nuna batalla perdida de mano. 
Empobino pal autobús mirando a la xente alredor míu, y véolos caleyando en delles direiciones col tiempu xustificáu, y yo envídiolos porque'l míu ye'l tiempu vaciu d'un obreru en paru onde cada minutu ye comu'l pinchazu d'una aguya que de contino nos fai alcordanos de la nuestra situación d'inestabilidá y de frustración. 
Y cuandu llego a la zona industrial de Kemptown con esi paisaxe cubiertu de naves, talleres, solares enllenos de maderos, fierros o chatarra de cuálesquier tipu, pues asítiome nun requexu cuálesquiera pa tentar d'orientame y decidir per ónde entamar. Pero doime cuenta del baxu estáu d'ánimu nel que m'alcuentro: la sensación d'impotencia, l'irremediable sentimientu de culpabilidá, y sobretoo'l descubrise unu mesmu comu oxetu de compra y venta. N'otres pallabres: lo que soi nel presente comu ser humanu con toa esa carga de poesía, amor, odiu, raciociniu y pensamientu, pues too eso nun va subar n'absoluto nel mercáu de trabayu, yá qu'ellí lo que cunta ye esa fachada d'home competente nel oficiu qu'ofrez seriedá y puntualidá. 
Dempués empóngome pa onde les fábriques y talleres pa empezar a llamar lliteralmente a les puertes, o entrar nes naves asordecíes pol ruíu de les máquines, los martiellazaos mecíos coles voces humanes, y entrugar a unos y otros que se muestren roceanos a responder a la pregunta de "?hai trabayu?" 
Entós mándenme al señor que ta naquella esquina, bancu o máquina, y les miraes van dirixíes a min porque toos aldovinen la mio intención, que ye dir en cata de trabayu, y porque'l buscar trabayu en dómines de crisis económica ye un actu de permuncha necesidá, que fai qu'aquellos que lu tienen sientan alliviu y siguranza, pero tamién compasión al ver persones comu yo miagando un malditu puestu trabayu. Ansí que cuandu quiero falar con esi señor que cuasi siempre ye'l xefe de taller, en fin, nun se cómu dici-y lo perimportante que ye pa min el poder trabayar nel so taller, pero siendo al empar consciente de que toi pidiendo la condena diaria de les ochu o diez hores a tantes miserables pesetes la hora. Y cuandu toi falando col xefe de taller, les pallabres nun salen comu debieren salir, porque, nun fai falta aclarialo, unu siéntese descayíu, y tamién porque les voces, los golores y la cara de piedra d'esi señor que nesi momentu pue decidir parte del mio futuru, pues too ello contribúi a que'l diálogu trescurra de la siguiente manera: 
- ?Tienen trabayu? - ruíos y mazazos escontra'l metal que, xunto col rinchar de les cuchielles de los tornos, fai imposible'l razonable entendimientu. 
- ?Que qué? - respuende'l xefe taller al altu la lleva (porque, evidentemente, nun m'entendió, o porque albidra les mios intenciones). 
- !Que si hai trabayu! - respuendo (más alto, cola voz ñervosa y un incontrolable tonu falsete que nun acierto a correxir). 
Entós quédaseme mirando d'arriba abaxu comu si fuere un esclavu en mercáu, y yo en suspenso col aliendu tarazáu y la cara mesmamente ablancazada. 
- !Ahhh! Bueno, bueno. ?Y qué ye lo que sabes facer? - la pregunta de siempre a la que nunca sé cómu voi responder con traza, yá qu'en realidá nun tengo oficiu y cuasi tola mio vida d'obreru foi trabayu de rocotoplón nes cadenes sin fin, nes máquines estampadores, apertando torniellos nos bancos de montaxe o coses pol estilu. 
- Pues yo podía ayudar faciendo daqué... Qué sé yo, por exemplu llimpiar pieces con gasolina... - repuendo emburriando les pallabres aburuyadamente. 
- ?Ónde trabayó usté enantes? - la pregunta asegotante de siempre, la pregunta cacipladora que me paraliza les frases entecortaes y ñervoses, la pregunta qu'implica esa curiosidá impersonal, esi interés por un pasáu que preferiría que quedare anónimu. 
- Pues trabayé nos talleres de Fauster Rormak estos últimos años. Taba de fresador... O seya, yo ponía les pieces na fresadora... y... 
- !Ahh! Yá, yá, sí, yá entiendo - respuéndeme cola mirada más afitada en min (otra vegada la voz que s'afuega col ruíu de la cercana esbarbiadora, y otra vez el suspense, la humedá de la seronda que trescala hasta los g|esos y entovía esperando). 
- Mira, rapaz, ?por qué nun vas a la oficina a rellenar un impresu? La verdá ye qu'agora nun me fai falta naide... Bueno, si supieres daqué... Pero la verdá ye que yá tengo abondos ayudantes y peones. 
Y ansí fina'l xefe taller voltiando la mirada pa otru llugar, dando a entender que l'alcuentru nun tien más razón de ser. Voi a la oficina, relleno l'impresu y veo que sigo na mesma situación d'enantes, o quiciás peor dempués del fracasu. Ye entós cuandu m'alcuerdo que Sargo me dixera que pasara pelos astilleros de Forlam, onde él trabayaba comu soldador. Los astilleros Forlam nun taben lloñe, podía dir andando. Entovía ye bastantina, pero l'orbayu finca hasta los g|esos y nun tengo parag|es. Igual teo de garrar l'autobús. 
Camiento, mientes voi nel autobús, qu'anque yo aprendiere dalgunes coses rellacionaes cola soldadura llétrica nun cursín de formación profesional aceleráu organizáu pol gobiernu de Dharmat, entovía nun tengo práutica abonda comu pa pasar una d'eses pruebes que ponen los astilleros pa poder entamar d'oficial de tercera. 
Preséntome al xefe taller. Esta vegada trátase d'un peritu xoven. Diríxeme a una seición cuálesquiera onde s'alcuentra un equipu de soldadura. Non mui lloñe d'ellí veo a Sargo que se m'acerca cola cara sonriyosa, les guedeyes xostrones y con un monu puestu. Disimuladamente, va asitiándose a una distancia prudente pa que'l peritu nun se dea cuenta. 
Yo, de nuevo, daqué ñervosu, de nuevo, los ruíos y l'aforfugu, ruíos infernales que retriñíen y rebotaben metiéndose agresivamente en cerebru, y el cerebru nun acierta cómu descifralos o interpretalos, o a poner orde nesi caos acústicu de fierru escontra fierru. Y el peritu, mentantu, con una tranquilidá morbosa, comu quien ta colocando pieza a pieza la cadarma d'un cadalsu, va preparando la prueba. Y yo poniendo'l mio sambenitu en forma de cascu, careta y mandil con guantes de cueru. 
Un tubu. Tengo que soldar un tubu tou alredor. Miro a Sargo y esti pon cara de sorpresa, a la qu'añade una sonrisa sarcástica mientes pasa la mano pela cara separtando un cerneyu de pelo que-y estorba de ver. 
Media docena d'electrodos básicos. El peritu ponme media docena d'electrodos básicos: llechosos, blanquinos, sensuales y goliosos, mesmamente cremosos. Recordábalos del cursín de soldadura. Aquellos básicos tan difíciles de regular y tan apegañosos, anqu'una vegada cola so intensidá a puntu resbariaben sele, fundiendo ñidiamente'l metal y produciendo, de la que fundíen, un color mariellu, cuasi blancu con mestura d'un roxu tirando a anaranxáu, quiciás un color indescriptible. 
Ellí taba'l tubu y aquello significaba que, una vegada más, diba demostrar la mio mangollonería habitual, la mio falta de preparación. Y que too ayudaba a crear un mal momentu nel que la mio integridá comu persona, la mio estabilidá psicolóxica, la mio capacidá de trabayador industrial (desendolcada reburdiando y negando siempre otres dimensiones onde la mio vida alcontraba aprobación y gayola), pues sí, esta capacidá habría ponela a prueba xunto cola mio nueva definición comu persona, cebada por nueves inquietúes y nueves llectures. 
El peritu faime la señal pa qu'empiece. Sargo agora avérase más y mira con esa espresión amestada d'emoción y ñervosismu, comu quien espera'l resultáu d'un combate de boséu. Too llisto. Mesmamente los ruíos paecen parar un momentu. Avérome. Concéntrome. Arimo l'electrodu y de sutrucu'l tubu, el peritu, Sargo, el cristal escuru de la careta y yo formamos un tou desconcertante. El cuerpu entama a sudame d'un mou anormal mientes l'electrodu busca la xuntura mística col metal del tubu nun coitu porcaz, a lo que la mio mano nun alcuentra más respuesta qu'un impulsu alloriáu que causa precipitación de pocelles y fierro caliente. Agora la ralura que separta los dos tubos pa soldar paez comu un biecu cruel, una descomunada regalla que desafía sarcásticamente los principios estéticos, non yá míos, sinón tamién de les normes d'inxeniería a les que'l peritu, que sigue ellí presente (fríu y inerte, irresolutu y cuasi comu un ente ayenu a les reaiciones emocionales y biolóxiques del ser humanu), reivindica col so solu actu de presencia. 
Ye dicir: dízseme que nun hai trabayu pa min. 
Sargo allégaseme diciéndome: "Cuánto lo siento, qué pena... Enfin, a ver si tienes suerte n'otru sitiu". Y yo, entovía col xestu ñervosu pero nun procesu de sele descompresión emocional qu'empieza a amosar los sos efeutos alicadores. 
Vuelvo pa casa caleyando baxo l'orbayu cola ropa yá empapao, el cielu gris y tapecíu. Los neños salen de la escuela y dellos obreros que trabayen nunes obres cerca mio casa comen sentaos enriba los lladriyos, atechaos baxo una techume improvisada d'uralita. Son estos momentos en qu'odio tolo que veo alredor, momentos de crisis incapaz de comunicar, porque'l comunicase unos con otros, bien seya xente o collacios, requier que dambos llaos tean dispuestos a nun tapecese la mierda qu'ún traga día tres día. Y lo peor de too ye qu'esta crisis nun ye particular mía, sinón de tou ser viviente nes mesmes condiciones. 
Yá voi llegando a casa y pueo ver a mio ma nesi segundu pisu d'una barriada obrera de Kemptown moviéndose enfrente la cocina. El fumu del estofáu, xunto col del pexe frito, empecipia a estimulame l'estómagu yá vaciu. Nel maxín persiste'l mio sentimientu de derrota, d'ablayu, de crisis. Igual mañana... 
Vital d'Andrés