Asturies del alma

A Xuan María Acebal, nel esiliu y espatriáu d'Asturies 

Güei, coles maletes na mano 
y el recuerdu na mio alma, 
nun sé pa ónde ¡pa ónde 
me lleve'l mar! 
Dexo Asturies, dexo la mio tierra, 
los mios collacios, la mio xente... 
Les tierres y la sidra 
que dende pequeñu m'alimentaron. 
Nun sé pa ónde ¡pa ónde 
me lleve'l mar! 
A ti, Asturies, por adornar 
la primavera con flores y mazanes 
y la seronda con fueyes y riques castañes. 
Nun me supisti querer 
nin tampocu una oportunidá dar. 
Pero yo nun te soi a escaecer 
porque sin ti, tengo que colar. 
Y anque muerra p'allalantre 
nun sé pa ónde ¡pa ónde 
me lleve'l mar! 
Tengo un nudu na garganta 
que m'afuega y nun me dexa falar. 
Tengo un nudu na garganta 
porque Asturies tengo que dexar. 
Nel recuerdu te tendré 
pa tola mio vida, Asturies del alma, 
porque sin ti, 
la mio vida ye bien poco 
¡la mio vida nun ye ná! 

Yolanda Menéndez, escolina del 
Colexu Públicu Jacinto Benavente de Vega, Xixón